Κριτικές



"Είναι ευαίσθητη, γλυκειά, τρυφερή, έντονη, συγκλονιστική όταν την ακούς να τραγουδάει – σου κόβει όμως την ανάσα και κάνει την καρδιά σου θραύσματα όταν λέει το «Send in the Clowns», ένα εκπληκτικό τραγούδι του Stephen Sondheim. Και αμέσως η Ηρώ Σαϊα περνάει στο «Μαμά γερνάω», ένα (ομοίως ) εκπληκτικό κομμάτι του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου – με ένα μικρό interpolation στο «Non, je ne regrette rien» της Edith Piaf. Αυτά και μόνο θα μπορούσαν να δώσουν τον χαρακτήρα της παράστασης «Γυναίκα τριαντάφυλλο» που παρουσίασε η Ηρώ Σαϊα μαζί με τον Νεοκλή Νεοφυτίδη (πιάνο ) και την Αριάδνη Πόλκα (τσέλο) στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για δύο ακόμη Παρασκευές (9 και 16/1 ) μέσα στις γιορτινές μέρες. Όμως η παράσταση αυτή –σκηνοθετημένη από τον Σταμάτη Κραουνάκη– είναι ένα μεγάλο, πανέμορφο μπουκέτο με πλήθος από ερωτικά τραγούδια – από την blue side κυρίως, που εδώ παίρνουν πλήθος από αποχρώσεις. Είναι μια υπέροχη ροή συναισθημάτων, φτιαγμένη σαν ποίημα που μπαίνει στις φλέβες μας και στις καρδιές μας, από τονΝεοκλή Νεοφυτίδη. Είναι ένα μικρό όνειρο που βιώσαμε μέσα στις γιορτές (εμείς στις 26/12 ), ένα ανθολόγιο αγάπης από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γραφτεί από μερικούς από τους καλύτερους τραγουδοποιούς και συνθέτες μας (Έλληνες και ξένους).
Η «Γυναίκα τριαντάφυλλο» είναι μια παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε πριν από πέντε χρόνια στην Αθηναϊδα και κυκλοφορεί σε CD. Η επανάληψή του όμως επιβάλλεται. Γιατί είναι μια στιγμή που η τέχνη της μουσικής – και η μουσική της τέχνης – δικαιώνεται απόλυτα."

Η παράσταση «Γυναίκα Τριαντάφυλλο» παίρνει παράταση για δύο ακόμα Παρασκευές (9 και 16/1)

Γιώργος Χαρωνίτης
athinorama.gr

 

"Είναι δύσκολο να είσαι αντικειμενικός με τους φίλους σου! Τουλάχιστον προσπαθείς να είσαι ειλικρινής στα σχόλια, τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις...

5 χρόνια μετά την πρεμιέρα της παράστασης "Γυναίκα τριαντάφυλλο" με την Ηρώ Σαΐα, την απόλαυσα στην πρεμιέρα (!) της ίδιας παράστασης! Σας μπέρδεψα; Εξηγούμαι: η Ηρώ παρουσίασε το ίδιο ρεσιτάλ με το 2009∙ και αυτή τη φορά είχα την τύχη να την απολαύσω στην πρώτη παράσταση! Η πρώτη εμφάνιση ήταν στην "Αθηναΐδα", στο Γκάζι ενώ, η πρόσφατη δεύτερη ήταν λίγο πιο πέρα, στο "Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης", στον Ταύρο.

Εξαιρετική ήταν η Ηρώ Σαΐα, μοναδική! Ώριμη, πιο "εσωτερική" αλλά και πιο εξωστρεφής ταυτόχρονα, εκφραστική, δυναμική... Τέλεια ηθοποιός και ερμηνεύτρια με έντονο βλέμμα. Η Ηρώ γνωρίζει πώς να προσαρμοστεί στον ρόλο που περιγράφει κάθε τραγούδι, ξέρει πώς να ντυθεί ένα ρούχο και να το κάνει δικό της. Έχει μοναδικό συνδυασμό ταλέντων ρε παιδί μου∙ δεν είναι μόνο η φωνή που μετράει σ' έναν καλλιτέχνη! Απόλαυσα ιδιαίτερα 3 κομμάτια: το εισαγωγικό "O pastor", το "Μείνε κοντά μου απόψε" που το τραγουδούσα για μέρες μετά και το "Σ' αγαπώ" από τον "Μεγάλο Ερωτικό". Είναι ωραίο να κλείνουν οι κύκλοι γιατί έτσι ανοίγουν καινούριοι...

Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί μετά 5 χρόνια η Ηρώ Σαΐα αποδεικνύει και επιδεικνύει περίτρανα την πρόοδο και την εξέλιξή της! Έχοντας 2 δίσκους στο ενεργητικό της ("Γυναίκα τριαντάφυλλο" με ζωντανά ηχογραφημένα τα τραγούδια της παράστασης του 2010 και "Λευκό χαρτί" με νέα τραγούδια εκ των οποίων ξεχωρίζουν το "Μια βόλτα" και "Ποια κρεβάτια ζεσταίνεις") είναι πάντα έτοιμη για νέες προκλήσεις και δοκιμασίες. Μπράβο της!

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τα σχόλια για την παράσταση του 2010."

ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΣ
kaloproairetos.blogspot.ch
 


"Είναι η στιγμή που μία μέρα μετά τα Χριστούγεννα θες να ηρεμήσεις από το πολύβουο εορταστικό κλίμα. Να αφεθείς σε μια αναπαυτική θέση, να κλείσεις τα μάτια και να ταξιδέψεις. Το προαισθανόμουν ότι κάπως έτσι θα συνέβαινε πηγαίνοντας να παρακολουθήσω την Ηρώ Σαΐα στο δικό της ρεσιτάλ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Η παράσταση «Γυναίκα Τριαντάφυλλο» έρχεται από το παρελθόν, πέντε χρόνια πριν, όταν η Ηρώ Σαΐα με την καθοδήγηση του Σταμάτη Κραουνάκη και την ενορχήστρωση του Νεοκλή Νεοφυτίδη την είχε πρωτοανεβάσει στην Αθηναΐδα, ενώ στη συνέχεια κυκλοφόρησε και σε CD, το πρώτο προσωπικό της.

Έκτοτε η Ηρώ έκανε νέα βήματα: Συνεργάστηκε με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, την Αφροδίτη Μάνου και, τα τελευταία χρόνια, με τον Σταύρο Ξαρχάκο σε πολύ μεγάλες παραστάσεις όπως τα “Αμάν Αμήν” και “Μάνα μου Ελλάς”, καθώς και στα αφιερώματα στον Μάνο Χατζiδάκι, τη Μελίνα Μερκούρη και τον Βασίλη Τσιτσάνη.

Έχοντας κάνει τα πρώτα της πετυχημένα βήματα μέσα από τη Σπείρα-Σπείρα, η Σαΐα μπορεί και ξέρει να κινείται στη σκηνή, ισορροπώντας ιδανικά ανάμεσα στην ερμηνεία και το θέατρο, τη μουσική και την έκφραση.

Έτσι και εδώ, στο «Γυναίκα Τριαντάφυλλο», ερμήνευσε τριάντα «γυναικεία» τραγούδια, γεμάτα αγάπη, συναίσθημα, ρομαντισμό και… άρωμα τριαντάφυλλο, ξανά σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Κραουνάκη και ενορχήστρωση Νεοκλή Νεοφυτίδη!

Εναλλαγές ανάμεσα σε σημαντικά τραγούδια και συνθέτες, όπως οι Μάνος Χατζιδάκις, Γιάννης Σπανος, Σταμάτης Κραουνάκης, Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Αντύπας, Νίκος Μαμαγκάκης και άλλοι. Με ερμηνεία μετρημένη αλλά και ένταση, τσαλακώθηκε στη σκηνή και έδωσε ψυχή στους χίλιους ρόλους του έρωτα, από το πρώτο εφηβικό συναίσθημα έως το ενήλικο πάθος.

Η φωνή και οι κινήσεις της προσαρμόζονταν στο κάθε τραγούδι αυτόματα, συνδυάζοντας διαφορετικούς κόσμους όπως το “Ο Pastor” με το «Γυναίκα Τριαντάφυλλο», τη «Ρόζα Ροζαλία» της Λιλιπούπολης με το «Eleanor Rigby» των Beatles και το «Καναρίνι». Το «Είν’ αρρώστια τα τραγούδια» των Ελευθερίου – Ξαρχάκου με το κυπριακό παραδοσιακό «Γιασεμί» και τα «Τα παιδιά του Πειραιά» με το «Histoire d’ un amour»!

Μαζί της στην ατμοσφαιρική σκηνή με τον υποβλητικό φωτισμό του Black Box του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, o πολύ ταλαντούχος Νεοκλής Νεοφυτίδης στο πιάνο και η νεαρή Αριάδνη Πόλκα στο βιολοντσέλο μοιράστηκαν επί ίσοις όροις τη μαγεία και το μετέτρεψαν τελικά σε… μουσικό κουτί.

Η παράσταση έχει εμπλουτιστεί με καινούργια τραγούδια από το πρόσφατο CD της Ηρώς, όπως το ομώνυμο “Λευκό Χαρτί” και το “Ποια κρεβάτια ζεσταίνεις”.

Η βραδιά που παρακολουθήσαμε εμείς στις 26/12 ήταν sold out και ήδη πολύς κόσμος έκλεινε εισιτήρια για την επόμενη -τελευταία- εμφάνισή της στις 2/1. Νομίζω πως η επαναφορά της παράστασης βρήκε την Ηρώ Σαΐα ωριμότερη από ποτέ και το κοινό έτοιμο να την ανακαλύψει ξανά.

Μας άρεσε: Το πάθος και η ένταση της ερμηνείας της Ηρώς. Οι ενορχηστρώσεις του Νεοκλή Νεοφυτίδη.

Θα θέλαμε: Λιγότερο “ροζ”στο πρόγραμμα. Πιο φωτεινή τη σκηνή, με λιγότερο μαύρο.

Φεύγοντας: Αξίζει και θα προτείναμε την παράταση των εμφανίσεων. Παράλληλα αναμένουμε από την Ηρώ τα επόμενα βήματα της."

Σωτήρης Κατσαβάκης
musiccorner.gr

 

"...Τα ορχηστρικά κομμάτια ακολούθησε η εμφάνιση της Ηρώς Σαΐα κι από εκεί και πέρα τα πάντα έγιναν ένα συνεχές χειροκρότημα. Με γνήσια λαϊκότητα στη φωνή και με άνεση στους τρόπους της ήταν σαν να είχε ζυμωθεί η Σαΐα με τα τραγούδια που ερμήνευσε, κι ας ήταν αγέννητη ακόμα την εποχή που γράφτηκαν, κερδίζοντας ένα κοινό το οποίο είχε τρέξει για ν' ακούσει μια άλλη μεγάλη λαϊκή φωνή που λείπει καιρό από το πάλκο..."

Χρήστος Σιάφκος
enet.gr



"...έρχεται η Ηρώ Σαΐα, μια εξαιρετική τραγουδίστρια που είχε την τύχη να συνεργαστεί με ένα μεγάλο συνθέτη.«Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα», «Τα ξένα χέρια», «Γλυκοχαράζουν τα βουνά» τραγουδάει και κατορθώνει να μας μεταδώσει το ήθος και το πάθος της. Έχει μια ιδιαίτερη φωνή που θυμίζει στιγμές-στιγμές τη Μαρίκα Νίνου. Είναι όμως αυθεντική, τραγουδάει με αίσθημα και δυναμισμό. Συντονισμένη απόλυτα με την ορχήστρα, κατορθώνει να παρασύρει τον κόσμο."

Γιώργος Παυριανός
Athens Voice



"Γράφω τώρα που έχει ολοκληρωθεί η παράσταση «Γυναίκα τριαντάφυλλο» στη ΅ουσική σκηνή της «Αθηναΐδας». Σκοπός του ση΅ειώ΅ατος δεν είναι η προβολή ΅ιας παράστασης και η διαφή΅ισή της. Αλλά το θέα΅α και το ακρόα΅α που είχα τη χαρά να απολαύσω σ’ αυτή τη ΅ικρή κιβωτό γούστου ΅έσα στην τερατώδη πιάτσα του παλαιού σκυλάδικου, που απλώς ΅εταποιήθηκε σε «κυνοκο΅είο», πρέπει να εξαρθούν. Ο Στα΅άτης Κραουνάκης έχει αποδείξει επανειλη΅΅ένα πως έχει ΅ια δαι΅όνια όσφρηση και ένα ευαίσθητο αυτί να ανακαλύπτει νέα ταλέντα και αυθεντικές φωνές. Η «Σχολή», έστω άτυπη, είναι εκκολαπτήριο νέων δη΅ιουργών που εκτός από τεχνικά προσόντα διαθέτουν πρωτίστως καλλιτεχνικό ήθος.

Η Ηρώ Σαΐα είναι ΅ια σπουδαία φωνή που έχει τη ΅ικρή της υπεύθυνη ιστορία. Αλλά στα χέρια του Κραουνάκη έγινε σόουγου΅αν υψηλών προδιαγραφών. Ωρι΅ότερη από κάθε άλλη φορά, βρήκε το ρεπερτόριο που ανταποκρίνεται στο ψυχικό της ηχείο. Το έξοχο ρεσιτάλ της ΅ε δύο εξαίσιους ΅ουσικούς στο πιάνο (Νεοφυτίδης) και στο βιολοντσέλο (Παπαδούρη), ΅ε ελληνικά και ξένα τραγούδια τραγουδισ΅ένα στη γλώσσα τους, δεν ήταν απλώς ένα ΅ουσικό γεγονός, ήταν ένα ψυχικό τοπίο όπου η Σαΐα ως ιέρεια τελούσε ΅ια ΅υσταγωγία γε΅άτη σε΅νότητα αλλά και ιερό ερωτικό οίστρο, ΅ια υποδόρια βακχεία που αναστάτωνε χωρίς να ερεθίζει κατώτερα ένστικτα. Πέρα από τη φωνή, η κίνηση, η στάση, οι σιωπές, τα αγγίγ΅ατα, η προσφορά η αφειδώλευτη ΅ιας δονού΅ενης θηλύτητας ΅ετέτρεψαν ένα ΅ουσικό πρόγρα΅΅α σε εξο΅ολόγηση. ''

Κώστας Γεωργουσόπουλος
(ΤΑ ΝΕΑ)

 

''Όταν ένας τραγουδιστής μαθητεύσει κοντά σε έναν μεγάλο δάσκαλο-συνθέτη, είναι προδιαγραμμένο ότι η πορεία του θα στιγματιστεί από την άποψη και αισθητική του μέντορά του. Όταν δε μιλάμε για ένα κορίτσι που βρέθηκε στην καλλιτεχνική αγκαλιά του Σταμάτη Κραουνάκη ήδη από τα πρώτα του βήματα και όντας 18 χρόνων, ε, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο συνθέτης της "Ροζ Γραβάτας" και του "Κυκλοφορώ Και Οπλοφορώ" θα έχει χαραχτεί όσο πιο βαθειά γίνεται μέσα της.

Ό λόγος για την Ηρώ Σαΐα, η οποία, μετά από μια μακρά πορεία με τους Σπείρα Σπείρα και μετρώντας ήδη μία δεκαετία στο τραγούδι, κυκλοφορεί το πρώτο της σόλο άλμπουμ. Δεν ξεκίνησα τυχαία με την αναφορά στον Κραουνάκη. Το Γυναίκα Τριαντάφυλλο είναι η απόλυτη σπουδή πάνω στην κραουνακική αισθητική -ο όρος «κραουνακική» εμπερικλείει μία ολοκληρωμένη άποψη και θέση για το σύγχρονο τραγούδι και θέαμα, έτσι όπως εκφράστηκε τις τρεις τελευταίες δεκαετίες μέσα από τα τραγούδια που έγραψε ο Κραουνάκης με τη Νικολακοπούλου και τα νυχτερινά θεάματα που προέκυψαν από τις συνεργασίες με την Πρωτοψάλτη, τον Βουτσινά, τη Σπείρα, την Παπίου και άλλους πολλούς.

Η Σαΐα, λοιπόν, παρέα με τον Κραουνάκη στήνουν -καταρχάς για την παράσταση της Αθηναΐδας και εν συνεχεία για το CD- ένα ρεσιτάλ ερμηνειών. Έχουμε να κάνουμε με έναν εξαίρετο συνδυασμό δυναμικών και τάσεων του ελληνικού τραγουδιού, που βρίσκουν το ενοποιητικό τους στοιχειό στη φωνή της Σαΐα.  Η ερμηνεύτρια ανταποκρίνεται επαρκώς σε όλα τα είδη τραγουδιών τα οποία καλείται να ερμηνεύσει. Μία από τις καλύτερες στιγμές της, κατά τη γνώμη μου, εντοπίζεται στο πολύ όμορφο τραγούδι "Γυναίκα Τριαντάφυλλο" που έγραψε ειδικά για την παράσταση ο συνθέτης αξιώσεων Νεοκλής Νεοφυτίδης. Στο "Send In The Clowns", αν και υπάρχουν εμφανείς αδυναμίες στο πώς εκφέρει η Σαΐα τους αγγλικούς στίχους, σε πείθει ότι μπορεί να υποστηρίξει μουσικές για musical. Στο "Μείνε Κοντά Μου Απόψε" θεωρώ ότι κάνει τη μεγάλη έκπληξη μιας και εντάσσει με δεξιοτεχνία το ερμηνευτικό της στίγμα χωρίς να διαρρηγνύει τον γνώριμο μουσικό κόσμο του Νίκου Μαμαγκάκη. Θα με βρείτε να διαφωνώ στις ερμηνείες της στη "Μαρκίζα" του Σπανού και στο "Μαμά Γερνάω": θεωρώ ότι περπατά πάνω σε μία κόκκινη ερμηνευτική γραμμή -κυρίως στο "Μαμά Γερνάω"- αδυνατώντας να ισορροπήσει το υπερβάλλον συναίσθημα. 

Νομίζω πάντως ότι το μυστικό σε αυτό το CD κρύβεται σε μία μελετημένη υφέρπουσα αίσθηση που λειτουργεί ως αντίβαρο απέναντι στο υπερφίαλο του προφανούς. Η αισθητική του Κραουνάκη και του Χατζίδάκη υπάρχει παντού, αλλά μόνο από ένα τραγούδι του καθενός περιλαμβάνεται στον δίσκο. Η εντύπωση ότι το παραδοσιακό είναι μία από τις βασικές κεντρομόλους αυτής της προσπάθειας δεν συνάδει με το γεγονός ότι μόνο κάπου εκεί προς το τέλος ακούς το "Της Τριανταφυλλιάς Τα Φύλλα". Έχεις τέλος την αίσθηση ότι ακούς ένα ελιτίστικο ρεσιτάλ αξιώσεων Μεγάρου, το οποίο όμως, εντέλει, έχει δομηθεί πάνω στις λαϊκές πενιές του Καλδάρα και του Ξαρχάκου. Θέλω δηλαδή να πω ότι στο Γυναίκα Τριαντάφυλλο δομείται μία κλασική παράσταση, έτσι όπως μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Το Γυναίκα Τριαντάφυλλο της Ηρώς Σαΐα είναι ένα ρεσιτάλ αξιώσεων, που καταφέρνει να συντηρήσει την κρατούσα χρόνων κραουνακική αισθητική αλλά και να αναδείξει μία ερμηνεύτρια η οποία δείχνει ότι μπορεί να απασχολήσει στο μέλλον τους μουσικόφιλους. Μετά τη Βικτώρια Ταγκούλη, τη Μαρία Σπυροπούλου και τη Ρίτα Αντωνοπούλου, η Σαΐα έρχεται να βεβαιώσει μία υπόθεση που λέει ότι η Σπείρα Σπείρα υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα φυτώρια αξιόλογων ερμηνευτριών της δεκαετίας που έφυγε.

Avopolis music network

 

''Ηρώ Σαΐα >
Μια δέσμη φως μες στο σκοτάδι, να σαμποτάρει τα τραγούδια της καθιερωμένης εμπορικότητας, με τη μόνιμη απραξία των συναισθημάτων που για να τα νοιώσεις πρέπει πρώτα να μεθύσεις... Γιατί την Ηρώ, την ακούς και χωρίς σταγόνα αλκοόλ στο σώμα σου, μια που μέσα από μια απροσποίητη αφτιασίδοτη βραχνή και ταυτόχρονα κρυστάλλινη φωνή, που η τεχνική της δεν κομπάζει αλλά υποτάσσεται στην ερμηνεία της, μπορεί να σε μεθύσει χωρίς σταγόνα "εμφιαλωμένης απελπισίας"... Ας το πάρουμε χαμπάρι! Αυτός ο κόσμος δε χρειάζεται δεξιοτέχνες και έντεχνους παντοκράτωρες που προσπαθούν να σου επιβληθούν με τα βιογραφικά τους, ούτε απαστράπτοντες μπουζουκόβιους που τρέφονται με γαρίφαλα και πίνουν μόνο φτηνή σαμπάνια πίστας, ελπίζοντας να έχουν το δεκάλεπτό τους στα πρωινάδικα, τα μεσημεριανά και τις "νεανικές ειδήσεις του Star".

Ο κόσμος χρειάζεται αλήθεια, συναίσθημα, χαρά, υπερβάσεις... για να θυμηθεί πως ήταν, πριν την εποχή που τα καταναλωτικά του ιδανικά τον καταβροχθίσουν και πριν η οικονομική κρίση αποτελέσει το μόνο λόγο για να δακρύσει... Την εποχή εκείνη δηλαδή που μια νότα αρκούσε να ξεσηκώσει επαναστάσεις, να γεμίσουν τα πάντα μυρωδιές του έρωτα, να βουρκώσουν τα μάτια από συγκίνηση... Από εκείνη την εποχή έρχονται νεραϊδομορφές σαν την Ηρώ να μας "ενοχλήσουν" από τη βαρεμάρα μας... Και μη πείτε ότι είμαι ρομαντικός κι εκτός πραγματικότητας γιατί θα σας πω ότι πια η επανάσταση του Hard Rock και της Heavy metal κατάντησε καθημερινή ουτοπία... Τώρα πια η επανάσταση είναι η στιγμή που ανατέλλει ο ήλιος, που η γη μας αντέχει ακόμα πάνω της να την τρώμε, η στιγμή που ο τελευταίος βλάκας συναισθηματικός προσπαθεί να μιλήσει για αγάπη... ''

Νίκος Βεντουράτος
 


Η δική μας Ηρώ >
To ρομαντικό κορίτσι που έχει ταράξει τα τελευταία χρόνια τη μουσική της Αθήνας επιστρέφει στα γνωστά της λημέρια. Από σήμερα και κάθε Παρασκευή η Ηρώ Σαΐα θα οδηγεί σε ένα τρυφερό ταξίδι τους θαμώνες της Αθηναΐδας. Μέσα από τη δική της «Γυναίκα Τριαντάφυλλο» και παρεά με τον Νεοκλή Νεοφυτίδη στο πιάνο και την Μαριλίζα Παπαδούρη στο βιολοντσέλο, η Ηρώ ξεδιπλώνει το ταλέντο της και ερμηνεύει αγαπημένα κομμάτια της διεθνούς και ελληνικής μουσικής. Τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, του Γιάννη Σπανού, του Σταμάτη Κραουνάκη, του Θάνου Μικρούτσικου αλλά και των Beatles. Τραγούδια παλιά και δικαιωμένα από τον χρόνο, τραγούδια νέα με «άρωμα» τριαντάφυλλου που διάλεξαν ο Σταμάτης Κραουνάκης μαζί με την Ηρώ Σαΐα.

Νατάσα Μαστοράκου

 

Μια μουσική παράσταση που η "ψυχή" ντυμένη στα λευκά, σε καθηλώνει με την απέριττη ερμηνεία της. Χωρίς φτιασιδωμένες συμπεριφορές, ντροπαλή μα και σίγουρη ότι σ' έχει απ' την πρώτη νότα της ζεστής χροιάς της κατακτήσει. Η Ηρώ Σαΐα εκπλήσσει απλά και μόνο επειδή υπάρχει σ' αυτό τον έντονα θορυβώδη κόσμο μας...

musicaltheater.gr

 

«Γυναίκα Τριαντάφυλλο»
Παιδί της Σπείρα Σπείρα, η Ηρώ Σαΐα έχει κάτι από τη θεατρικότητα και τον ρομαντισμό τραγουδίστριας του γαλλικού chanson. Στο εν λόγω CD (από τη Λυχνία), που είναι και το πρώτο της καριέρας της, ηχογραφεί (στο στούντιο) το ρεσιτάλ που έδωσε στον πολυχώρο «Αθηναΐς» με τραγούδια παλιά και δικαιωμένα απ΄ τον χρόνο: Χατζιδάκις, Σπανός, Μικρούτσικος, Κραουνάκης, Πλέσσας, Καλδάρας, Μαμαγκάκης, Πλάτωνος κ.ά., με ενορχηστρώσεις που είναι βασισμένες στο πιάνο και την φαντάζεσαι (οπωσδήποτε) ντυμένη στα λευκά.

(TA NEA)

 

Γυναίκα τριαντάφυλλο >
Η Ηρώ Σαΐα είναι μια ερμηνεύτρια της νεότερης γενιάς που διακρίθηκε μέσα από τις δουλειές που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια ο Σταμάτης Κραουνάκης. Διακρίθηκε δικαίως, αφού διαθέτει καλή φωνή και εκφραστική δύναμη. Στο δρόμο προς την κατοχύρωση του προσωπικού της ύφους, που υποχρεωτικά περνά από κάποιο δικό της ρεπερτόριο, η Σαΐα αποφασίζει να συστηθεί στη δισκογραφία με τον πρώτο προσωπικό της δίσκο που έχει τον τίτλο «Γυναίκα τριαντάφυλλο».

Τα 16 κομμάτια -τα τρία είναι ολοκαίνουργια με την υπογραφή του Νεοκλή Νεοφυτίδη- έχουν ηχογραφηθεί στη διάρκεια παράστασης στην «Αθηναΐδα», παρουσία κοινού. Την ερμηνεύτρια συνοδεύουν ένα πιάνο κι ένα τσέλο σε γνωστά τραγούδια διαφόρων δημιουργών από τον Θ. Μικρούτσικο, τον Γ. Σπανό και τον Στ. Ξαρχάκο, μέχρι τον Μ. Χατζιδάκι, τον Μ. Πλέσσα και τον Γκ. Μπρέγκοβιτς. Φυσικά δε λείπει και λίγος Κραουνάκης, υπάρχει ένα πιο λαϊκό από τα υπόλοιπα του Απόστολου Καλδάρα, αλλά και δύο παραδοσιακά.

Agelioforos.gr - Θεσσαλονίκης

 

''...Συνήθως για να φτάσει ένας καλλιτέχνης να κάνει live album χρειάζεται να έχει αρκετά χρόνια στη δισκογραφία και φυσικά να έχει αποδείξει τις ικανότητές του στα ζωντανά προγράμματα. Στη περίπτωση της Ηρώς Σαΐα αυτό δεν ισχύει! Η νεαρή ερμηνεύτρια μπαίνει στη δισκογραφία κατ’ ευθείαν με ένα live! Ένα live που φέρει τη σφραγίδα του δασκάλου της Σταμάτη Κραουνάκη. Και η αλήθεια είναι ότι η Ηρώ εδώ και πολύ καιρό ακουγόταν πολύ έντονα για τις εξαιρετικές της επιδόσεις στα live της περίφημης «Σπείρα Σπείρα». Έξυπνη ιδέα λοιπόν το πρώτο της album να αποτελείται με στιγμές από τις live ερμηνείες της.

Μην περιμένετε να ακούσετε τεράστιες ορχήστρες και έντονες ηχητικά ενορχηστρώσεις. Ένα βιολοντσέλο και ένα πιάνο… Μόνο αυτά τα δύο όργανα συνοδεύουν την Ηρώ Σαΐα στο πρώτο της δισκογραφικό ταξίδι! Το όλο concept το διακρίνει μια έντονη θεατρικότητα και μία ηχητική πραότητα. Σε αυτό το concept ο Νεοκλής Νεοφυτίδης έχει προσαρμόσει πολλά γνωστά τραγούδια, δίνοντάς τους μια διαφορετική διάσταση. Μια διαφορετική προσέγγιση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον που αποδεικνύει πως μόνο όταν υπάρχουν μεράκι και ιδέες, το «ουκ εν τω πολλώ το ευ» βρίσκει το νόημά του.

Η Ηρώ Σαΐα φέρνει εις πέρας ένα δύσκολο έργο (όσο πιο λίγα τα όργανα, τόσο περισσότερο εκτίθεται η ερμηνεία σου) με απόλυτη επιτυχία. Ειδικά κάποιες στιγμές κλέβει κυριολεκτικά τη παράσταση με το πάθος και την αισθαντικότητά της, όπως για παράδειγμα στο «μαμά γερνάω», στο κινηματογραφικό «θα κλέψω τα τριαντάφυλλα» ή στο «τριανταφυλλάκι» και στη «θάλασσα μάνα, αρμύρα μου εσύ…». Μα εξαιρετική φωνή που γεμίζει καταπληκτικά τον λιτό χαρακτήρα των ενορχηστρώσεων.

Οι ηχογραφήσεις είναι πολύ καθαρές ενώ ο κόσμος δεν ακούγεται πολύ (μόνο κάποια χειροκροτήματα στο τέλος των τραγουδιών), κάτι βέβαια που μειώνει την αίσθηση του live. Βέβαια έτσι είναι το κλίμα στην Αθηναΐδα όπου έγιναν οι ηχογραφήσεις, απουσιάζουν οι έντονες εκδηλώσεις και ο κόσμος παρακολουθεί σαν να πρόκειται για μια θεατρική παράσταση.

Ένα πολύ καλό album που απευθύνεται βέβαια σε συγκεκριμένο κοινό…"

Παύλος Ζέρβας
(Music Corner)

 

"...Η Αθηναΐδα τις Δευτέρες αντηχεί έντεχνες και αέρινες μελωδίες. Ηθική αυτουργός η αιθέρια Ηρώ Σαΐα –από τα πρώτα παιδιά της Σπείρας του Σταμάτη Κραουνάκη– η οποία εμφανίζεται με λευκή στράπλες τουαλέτα και λευκά σανδάλια για να υμνήσει τον έρωτα και την άνοιξη ξορκίζοντας τις βροχερές βραδιές του Μάρτη! One-woman-show ή αλλιώς «Γυναίκα τριαντάφυλλο», όπως είναι και ο τίτλος της παράστασης. Η μίνιμαλ θεατρική της διάθεση ήταν διάχυτη στη σκηνή την οποία μοιραζόταν με τη Μαριλίζα Παπαδούρη –την ψηλόλιγνη φιγούρα με το μακρύ μαλλί, τα κόκκινα χείλη και τα χέρια στο βιολοντσέλο– και τον Νεοκλή Νεοφυτίδη στο πιάνο αλλά και στο πεντάγραμμο – το ομότιτλο πρώτο κομμάτι της παράστασης, το οποίο η Ηρώ Σαΐα τραγούδησε με την πλάτη στραμμένη στο κοινό, φέρει, όπως και άλλα, την υπογραφή του. Με φωνή βαθιά και καθαρή, σοπράνο θα έλεγα, μας ταξίδεψε εντός κι εκτός συνόρων με κομμάτια από Χατζιδάκι, Κραουνάκη, Πλάτωνος αλλά και Νικολόπουλο και Πάνου μέχρι Beatles («Eleanor Rigby»), Sergio Endrigo («La rosa bianca») και Carlos Almaran («Historia de un amor»). Πολύ χάρηκα που άκουσα κι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια, το «Τριανταφυλλάκι ήμουν» των Bregovic-Νικολακοπούλου!..."

Πάτια Ιορδανίδου
(Αθηνόραμα)



Μάνος Ελευθερίου: «...Mου αρέσει ο Μάλαμας, μου αρέσει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης που είναι αριστουργηματικός, μου αρέσει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, όπως η Καλλιόπη Βέττα και η Ηρώ Σαία. Το ίδιο συγκλονιστική είναι και η Δήμητρα Παπίου».

Νίκος Νικολίζας
(Επίκαιρα)

 

"...Η παράσταση μοιάζει με το άνθισμα του λουλουδιού. Κάθε τραγούδι-πέταλο ακούγεται-ανοίγει για μας, για να βρεθούμε σε έναν κήπο ανθισμένο. Ηρώ Σαΐα, τις Δευτέρες του Γενάρη στην Αθηναϊδα. Φυσικά όργανα, φυσική φωνή, φυσικό ταλέντο.

Τρεις στη σκηνή. Ο Νεοκλής Νεοφυτίδης ενορχήστρωσε για πιάνο, βιολοντσέλο και συναίσθημα. Η Μαριλίζα Παπαδούρη, σεμνή φιγούρα με αριστοτεχνικά - αυτόνομα λες - δάχτυλα στις χοντρές χορδές. Η Ηρώ με ανθρώπινη φωνή, απάνθρωπα σωστή, ακραία συναισθηματική, επαγγελματικά φορτισμένη κουβαλάει την εμπειρία της ζωής και του σανιδιού. Στην ακμή της. Ο Σταμάτης Κραουνάκης βρήκε στην παλιά του μαθήτρια εκείνη τη σχισμή για να περάσει το φως του προβολέα και να φωτίσει τις δυνατότητές τις.

Η παράσταση σκηνοθετημένη μόνο τόσο όσο χρειάζεται. Στο μέτρο της. Τα τραγούδια από παντού. Διαλεγμένα, ούτε ένα χαμένο, αποσταγμένα. Στην υπηρεσία του έργου. Ο άντρας στο πιάνο, κοιτάει το κοινό, κοπιάζει, τραγουδά, φλέγεται. Η γυναίκα στο βιολοντσέλο, ακολουθεί, τον προσπερνά, περιμένει, ελίσσεται.

Κεριά, πέδιλα, χαρτιά, η σκάλα του ουρανού, αποξηραμένα άνθη, λευκό και γκρενά..."

Νίκος Κολλάρος
(dixti.net
)

 

"...Όταν ένας άνθρωπος διαθέτει και το χάρισμα της φωνής και το χάρισμα της εμφάνισης και παραμένει αφανής παρά τις προσπάθειες του για το αντίθετο πάντοτε εκπλήσσομαι και πάντα γκρινιάζω όταν έρχεται η ώρα της σύγκρισης με τα σκουπίδια τα οποία αλωνίζουν στην νυχτερινή Αθήνα. Φυσικά και η Ηρώ Σαία δεν θα ήθελε ούτε τη δόξα ούτε τη φήμη και πάνω από όλα την καριέρα της Έλλης Κοκκίνου ή των συναφών τραγουδιστριών της λαικόποπ ελληνικής μουσικής σκηνής.

Με ισχνή σε συμμετοχές δισκογραφική πορεία και με ανύπαρκτη προσωπική δισκογραφική πορεία αλλά με όπλο της την υπέροχη φωνή της και τη σκηνοθετική ματιά του Πυγμαλίωνα της Σταμάτη Κραουνάκη επαναπροσδιορίζει τη σχέση της με το κοινό της σε ένα ρεσιτάλ φωνής κάθε Δευτέρα στη θεατρική σκηνή Αθηναίς.

Σε μια λιτή παράσταση με ελάχιστα σφάλματα η Ηρώ Σαία ξεδιπλώνει το ταλέντο της με θαυμαστό τρόπο. Με το απλό σκηνοθετικό τρικ της γυρισμένης πλάτης η Σαία ξεκινάει από ένα άγνωστο σε εμέ υπέροχο τραγούδι για να αφηγηθεί σε 90 λεπτά τα ερωτικά, κυρίως, πάθη των μεγάλων μας συνθετών.

Ανεβαίνει μαζί μας τη "Σκάλα του Ουρανού" του Χατζιδάκι, ξανασυστήνει το "Καναρινάκι" του Απόστολου Καλδάρα, επαναπροσδιορίζει "Το τριανταφυλλάκι" του G.Bregovic, πεταρίζει με το "Θα κλέψω τα τριαντάφυλλα" του Μ.Πλέσσα, τον "Ιλισσό" και το "Πες μου μια λέξη" του Μ.Χατζιδάκι, σπαράζει στο πολυ-αναμενόμενο "Μαμά γερνάω" του Σ.Κραουνάκη, παιχιδίζει με "Τα άσπρα πέδιλα" του Ν.Αντύπα, ομολογεί ότι "Είναι αρρώστια τα τραγούδια" του Σ.Ξαρχάκου και ξαναθυμίζει το "Κάτω από τη μαρκίζα" του Γ.Σπανού. Ανάμεσα σε αυτά έχει εντάξει και τρια ξενόγλωσσα τραγούδια. Το προσωπικά αγαπημένο μου "Send in the clowns" του S.Sondheim , το "Rosa bianca" του S.Endrigo με εμβόλιμο ένα μικρό μονόλογο του T.Williams από το "Rose Tattoo" και το "Eleanor Rigby" των Beatles. Λίγο πριν από το τέλος ερμηνεύει ως προδομένη ερωμένη το "Μείνε κοντά μου" του Ν.Μαμαγκάκη για να κλείσει με το 'Σ'αγαπώ' του Μ.Χατζιδάκι από το "Μεγάλο Ερωτικό".

Είναι αναμενόμενο και αυτονόητο ότι θα υπάρχουν ενστάσεις και για τον τρόπο επιλογής σκηνοθεσίας και ερμηνείας κάποιων σημείων όπως της εκτελέσεως του "Εleanor Rigby" που ξενίζει και για το μάλλον άτσαλο και άνευρο αυτο-στόλισμα της τραγουδίστριας με ροδοπέταλα στο "Μείνε κοντά μου". Και αν θέλετε ακόμα και στη πάγια συνήθεια του Κραουνάκη να μπολιάζει γνωστά τραγούδια με άλλα εμβόλιμα ή το λιτό και μάλλον άκαιρο και άσχετο σκηνικό της παράστασης.

Αυτά τα λιγοστά όμως αρνητικά της παράστασης δεν αναιρούν το γεγονός ότι το ρεσιτάλ φωνής της Ηρώς Σαΐα είναι από εκείνες τις σπάνιες στιγμές που η επιλογή σου ανταμείβεται πλήρως.

Πρόκειται, δηλαδή, για μια εξαιρετικά δομημένη παράσταση και για ένα απαιτητικό και χωρίς διάλειμμα ρεσιτάλ στοίχημα της τραγουδίστριας το οποίο και κερδίζει.

Από την αρχή της παράστασης όπου η ερμηνεύτρια, φορώντας ένα λευκό φόρεμα, καθισμένη στη σκηνή ξεκινά να τραγουδάει με γυρισμένη πλάτη προς το κοινό έως και την αυλαία που τραγουδάει μέχρι την έξοδο της από το χώρο της σκηνής, η αιθέρια φωνή της Σαία σε κερδίζει και σε συγκινεί.

Μακάρι να πραγματοποιηθεί και η ηχογράφηση του εγχειρήματος ώστε να δοθεί η ευκαιρία στην Ηρώ Σαΐα να αποτυπώσει το συναίσθηματα της σε ένα cd και να το επισκεπτόμασθε όποτε επιθυμούμε..."

Θράσος
(Ιστός Blog)

 

"... Xθες βράδυ πήγα και άκουσα την Ηρώ Σάια στην Αθηναΐδα, στο Γκάζι, και πέρασα εξαιρετικά. Τρεις άνθρωποι: Ηρώ Σάια (ερμηνεία), Νεοκλής Νεοφυτίδης (πιάνο), Μαριλίζα Παπαδούρη (βιολοντσέλο) σε ένα μικρό θεατράκι μαγεύουν το κενό. Τραγούδια απαλά, σαν άγγιγμα, σαν βάλσαμο, σε παίρνουν απ' το χέρι, σου κλείνουν τα μάτια και σε ταξιδεύουν.

Η απαλή σαν γυναικείο χάδι φωνή της Ηρούς ήρθε κι έκατσε μέσα μου από την πρώτη νότα. Με κέρδισε. Με έκανε να της ανοίξω την ψυχή μου και τη φιλοξενήσω. Ήταν που το είχα ανάγκη; Ήταν το χάρισμα της καλλιτέχνιδας; 'Ηταν η συγκυρία;

Συγκλονιστικό το άνοιγμα της παράστασης. Η ερμηνεύτρια, φορώντας ένα λευκό φόρεμα, καθισμένη κατάχαμα στη σκηνή ξεκίνησε να τραγουδάει με γυρισμένη πλάτη προς το κενό. ’κουγες μια ουράνια φωνή και δεν ήξερες από πού έβγαινε. Από το στήθος, από το κεφάλι, από τη σκηνή, από τους τοίχους, από την έξοδο; Αργότερα, όταν ανέβηκε σιγά-σιγά την τσιμεντένια σκάλα της σκηνής, απελευθερώθηκε και έδειξε τις δυνατότητες και τις διαθέσεις της. Αγχωμένη εξαιτίας της πρεμιέρας, με κάπως νευρικές κινήσεις, έδινε την εντύπωση πως είχε δουλέψει πολύ για το αποτέλεσμα. Το οποίο ήταν άριστο.

Γυναίκα τριαντάφυλλο. Μια γυναίκα που τραγουδά για την αγάπη που πονά και που χαρίζεται σαν τριαντάφυλλο. Που ερμηνεύει (προσοχή στο ρήμα που χρησιμοποιώ) το "Μείνε κοντά μου απόψε" σαν παράνομη ερωμένη, που έχοντας το πλεονέκτημα της νεότητας αυτοσαρκάζεται με το "Μαμά γερνάω", που παραπονιέται για τα "Πέδιλα" τα οποία για να μην τη στενεύουν όταν πατάει τα βέβηλα, τα άγρια τα αγκάθια των καιρών τα ξεφορτώνεται, μια φωνή που βγάζει από μέσα της το "Σ' αγαπώ" από τον τεράστιο Μεγάλο Ερωτικό (που έχει ποτίσει τις φλέβες και το αίμα μου) σαν να είναι το alter ego της Φλέρυς Νταντωνάκη.

Η Ηρώ Σάια δεν είναι απλώς μια καλή έντεχνη τραγουδίστρια. Είναι μια εξαιρετική παραδοσιακή ερμηνεύτρια. Με όλη τη σημασία της λέξης. Μου θύμισε νησιώτισσα αρραβωνιαστικιά η οποία, περιμένοντας τον καλό της στην παραλία, περπατώντας ξυπόλητη εκεί που σκάει το κύμα φορώντας το λευκό φουστάνι της, τραγουδάει στη θάλασσα παρακαλώντας την να της τον φέρει πίσω. Και, εξαιτίας του τρόπου της και του καημού της, η ιστορία της έχει happy end.
 
Ένα είναι σίγουρο. Ότι θα πάω να την ξανακούσω. Το έχω ανάγκη..."
 
Θάνος Λουμπρούκος
(
Καλοπροαίρετος Blog)
 


"...Στο πατάρι του Θεάτρου Μεταξουργείο τα Παρασκευοσάββατα απλώνεται το άρωμα μιας άλλης Ελλάδας, όπου δύσκολα και σοβαρά πράγματα μπορούν να ειπωθούν με τρόπο γλυκό και ανάλαφρο. Τι διάλεξε για φέτος ο Λουκιανός; Εν πολλοίς, το πρόγραμμα της επιτυχημένης καλοκαιρινής του περιοδείας καθώς και της συναυλίας του στο Ηρώδειο. Τραγούδια από τα «Μικροαστικά», από τους δίσκους «Η Πόλη μας», «Η Κόκκινη κλωστή» κ.λπ., καθώς και κομμάτια από τους προσωπικούς του δίσκους «Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόι», «Χαμηλή πτήση», «Ψυχραιμία, παιδιά», «Γιατί θα γίνω μαραγκός». Διάλεξε επίσης τραγούδια όχι τόσο ακουσμένα, όπως π.χ. κάποια λογοκριμένα κομμάτια από τα «Μικροαστικά».
Η Ηρώ Σαΐα, στο πρόγραμμα αυτό,  αποδεικνύει για μία ακόμη φορά το ερμηνευτικό της ταλέντο, από τη «Μαίρη Παναγιωταρά» μέχρι το «Της τριανταφυλλιάς τα φύλλα» σε a cappella...''

Χάρης Καλογερόπουλος
(Αθηνόραμα)

 

Από την «Κλασική συνταγή»
Οποιος αναδράμει, με ανοιχτές τις «κεραίες» της ψυχής, με «ακονισμένη» μουσικά ακοή και με νοήμονα «μνήμη», στο σύνολο της συνθετικής δημιουργίας του Σταμάτη Κραουνάκη, θα νιώσει ότι η μουσική του κυλά μέσα στο μεγάλο, πλατύ, πολύμορφο, πολύηχο, ορμητικό, τρικυμισμένο, κελαρυστό, γαλήνιο, φωτεινό, μελαγχολικό, γελαστό ή δακρυσμένο «ποτάμι» της μουσικής μας παράδοσης.

Η υπογράφουσα τη στήλη δε δηλώνει μουσικολόγος. Ομως, στη μουσική του Κραουνάκη «ακούει» όλα τα πένθη και τους καημούς, τα πάθη και τους πόθους, τις λύπες και χαρές, τις λυρικές ανασαιμιές, τα μεράκια, το παιχνίδισμα, το χιούμορ αλλά και το καυστικό σκώμμα, που «κουβαλούν» και η μακραίωνη λαϊκή μουσική μας και οι καλύτερες παραδόσεις της έντεχνης μουσικής μας στο 20ό αιώνα. Από αυτές «θράφηκε» και αυτές εμπλουτίζει με την απολύτως προσωπική συνθετική αλλά και ερμηνευτική «σφραγίδα» του. «Σφραγίδα» μιας ευφάνταστης, εύπλαστης, πολύμορφων ρυθμών, ηχοχρωμάτων και μελωδικών «δρόμων», συναισθηματικά υπερευαίσθητης, θεωρητικά και αισθητικά καλλιεργημένης, τεχνικά ασκημένης σε ποικίλα μουσικά είδη, ανοιχτής σε ρεύματα, αυτοπειθαρχούμενης, και, ταυτοχρόνως, απολύτως ελεύθερης μουσικής έκφρασης.

Ο Κραουνάκης, αν και έχει, ήδη, πλούσιο ποιοτικά και ποσοτικά και με πολλές και μεγάλες επιτυχίες συνθετικό έργο, παραμένοντας καλλιτεχνικά ανήσυχος και αποζητώντας μια νέα, πιο σύνθετη και συλλογικότερη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, δημιούργησε την (πεντάχρονη φέτος) «Σπείρα - Σπείρα», με την οποία και καλλιεργεί πολύπλευρα νέους ελπιδοφόρους μουσικούς και ερμηνευτές, και «εισηγείται» ένα ιθαγενές μουσικό θέατρο. «Καρπός» αυτής της καλλιτεχνικής αναζήτησης του Κραουνάκη είναι η απολαυστικότατη από κάθε άποψη - γι' αυτό και δίχρονης επιτυχίας - μουσικοθεατρική παράσταση «Κλασική συνταγή», που παρουσιάζεται στη σκηνή «Αθηναΐς».

Μια μουσικοθεατρική παράσταση, που γονιμοποιείται με στοιχεία του προπολεμικού γερμανικού «θεάτρου - καμπαρέ», του ελληνικού θεάτρου ποικιλιών, της επιθεώρησης, των μουσικοσατιρικών σόου του Γιώργου Μαρίνου, αλλά και συντίθεται με πολλά άλλα «συστατικά». Με το μεγάλο μουσικό ταλέντο του Κραουνάκη, με τις γνώσεις του από τη σχέση της μουσικής του με το θέατρο και τα σόου, με διδαγμένη από το θέατρο ερμηνευτική άποψή του ότι το τραγούδι είναι μια πολυσύνθετη έκφραση. Οτι δεν είναι απλώς νότες και μουσικές φράσεις, αλλά λέξεις και φράσεις, ήχοι, παλμοί, ρυθμοί, λόγια και σιωπές καρδιάς, του νου, των βιωμάτων ενός ανθρώπου, ενός λαού και τόπου. Με δικές του μεγάλες επιτυχίες, αλλά και πολυαγαπημένα τραγούδια άλλων συνθετών. Με το πληθωρικό - κειμενογραφικά, στιχουργικά, ερμηνευτικά και σκηνοθετικά - παιχνιδιάρικο χιούμορ που διαθέτει ο συνθέτης. Με καλαίσθητο, λιτό σκηνικό (Βασίλης Λιακόπουλος). Με υπέροχα - αν και φτιαγμένα με ταπεινότατα υφάσματα και άλλα υλικά, πολύχρωμα, ευφάνταστα, χιουμοριστικά και παιχνιδιάρικα κοστούμια (Ντίνος Πετράτος). Με αρμόζοντες στο είδος και στο χώρο φωτισμούς (Κατερίνα Μαραγκουδάκη). Με την εμπειρότατη και ταλαντούχα στο είδος Πωλίνα, που παίζει και τραγουδά με καυστικό χιούμορ την «Γκρίζα κυρία». Και βέβαια, με νέους, ταλαντούχους καλλιτέχνες. Τους πιανίστες Χρίστο Θεοδώρου και Γιάννη Χριστοδουλόπουλο, οι οποίοι, υπό την «αόρατη» επί σκηνής μουσικοσκηνοθετική μπαγκέτα του Στ. Κραουνάκη, συνοδεύουν τα τραγούδια και «ενορχηστρώνουν» τον ατομικό ή ομαδικό λόγο στα νούμερα. Και με τους νεότατους ερμηνευτές της ομάδας.

Ερμηνευτές, όλοι καλλίφωνοι, αλλά με ιδιαίτερο ταλέντο ο καθένας, είτε τραγουδιστικό είτε θεατρικό. Ξεχωριστά τραγουδιστικά ταλέντα είναι η ευρείας φωνητικής γκάμας Βικτωρία Ταγκούλη, η βελούδινη φωνητικά Ηρώ Σαϊα, ο Γιάννης Καραλής - μια αφτιασίδωτα λαϊκή φωνή - και ο Στέλιος Καρπαθάκης - γλυκιά ροκ φωνή. Καλλίφωνες, αλλά πρωτίστως θεατρίνες, με χιούμορ και σκηνικό γκελ, είναι η Ελένα Καραντινού, η Παρθένα Χοροζίδου και η Πελαγία Μουρούζη. Περισσότερο θεατρική είναι και η κλίση του Χρήστου Μουστάκα και του κινησιολογικά εκφραστικότατου Γιώργου Στιβανάκη. Ο Σταμάτης Κραουνάκης, αν και κρατά το μικρότερο και διακριτικότερο «ρόλο» στη μουσικοθεατρική πράξη, είναι η «ψυχή» κι η «αύρα» της. Τη γεύεται, χαίρεται, παίζει σαν παιδί και σε ένα νούμερο με το χιούμορ του κατορθώνει να βάλει και τους θεατές στο παιχνίδι.

ΘΥΜΕΛΗ
(Ριζοσπάστης)